نقد و بررسى فقه بَشَرى « فقه گويا » صددرصد از آغاز و انجام ، اصل و فرع ، دلالت و مدلولش ربّانى است ، و « فقه سنتى و پويا » آميخته‌اى از ربّانى بودن و خودرأيى در به‌دست آوردن مرادات الهى است ، ولى « فقه بَشَرى » كه احياناً ولايت تشريعيه را نه تنها براى معصومان ، بلكه براى فقها و شرعمداران نيز قائل است ، خود شركى است به‌نام اسلام . « قرآن » و در كنارش سنّت قطعى اسلام ، تمامى احكام ربّانى را اعم از تكوينى و تشريعى در انحصار حضرت قدس الهى مىداند ، كه : « وَلا يُشْرِكُ فى حُكْمِهء أحَداً » . « 1 » و در حكمش احدى را شريك نمىكند . و اين آيه و نظايرش نه تنها دخالتِ مستقل در جعل حكم الهى را مردود دانسته ، كه برگُزيدن چنان مقامى را هم حتى نسبت برگزيدگان رسالتى سلب كرده ، و اگر خدا در حكمى ربّانى كه ويژه‌ى اوست ، كسى را مجاز كند اين خود شريك قراردادنى در حكم ربّانى است ، و اصولًا حكم

--> ( 1 ) - سوره‌ى كهف ، آيه‌ى 26 .